Paas Toernooi Weet je… soms loop je een hal binnen en voel je meteen: dit wordt een spannende dag. Zo’n dag was het Paastoernooi van 6 april 2026. Buiten was het gewoon een Nationale Feestdag. Zo’n dag dat je denkt, Nederland zit op slot en nu. Maar niet de Boulodrôme, die was gewoon geopend ........ Voor een toernooi. Voor iedereen die op zoek was naar sport, ’n praatje en gezelligheid. Tussen het zachte tikken van boules en het geroezemoes van 32 teams, hing iets dat leek op verwachting. En misschien ook een beetje op gezonde spanning. Want 32 teams, dat is niet niks. Dat is een hal die vol is, écht vol. Met geweldige teams, goede teams, en teams die… ach ja… soms letterlijk op eieren liepen. U kent het wel: de boule wil niet, het butje ligt net verkeerd, en ineens lijkt de zwaartekracht tegen te werken. Maar dat is petanque. Het leven in het klein. Soms rolt het jouw kant op, soms niet. De vier wedstrijden WW‑VV verliepen strak, maar in de vierde partij gebeurde het. Zo’n wedstrijd

Finaledagen BWAC 2025-2026 De laatste speelavonden van de competitie hadden alles wat je van jeu de boules hoopt: spanning, strijd en een flinke dosis gezelligheid. Dinsdagavond was er eentje om niet snel te vergeten. Zenuwslopende partijen volgden elkaar in hoog tempo op, met als absolute uitschieter een partij die maar liefst één uur en drie kwartier duurde. Ballen op millimeters, geconcentreerde blikken en af en toe een diepe zucht. Het werd uiteindelijk een goede afsluiting van een mooie reeks. In de A-poule kroonden Roger Jaspers en Patrick Gielissen zich tot de verdiende winnaars. In de B-poule ging de eer naar Marij Pagnier-de Beer en Hub Gossieau, die hun sterke spel beloond zagen worden. Toch hing er ook een schaduw over deze avond. Noël heeft het helaas niet meer mogen meemaken. Zijn afwezigheid werd gevoeld en bracht een moment van stilte tussen alle sportieve drukte. Alsof het niet genoeg was, deed de woensdagavond daar qua spanning ook aan mee. Hoe de partijen precies verl

Nationale Feestdagen. Er zijn zo van die dagen die zichzelf regelen. Je hoeft er niets aan te doen. Ze gebeuren gewoon. Voor mij is maandagmiddag zo’n dag. Het zit niet alleen in mijn agenda, het zit ergens dieper. In een ritme dat je niet meer hoeft uit te leggen. Ik weet wie er komen. Veertig, vijftig mensen. Bekende gezichten. Sommigen al jaren. Mensen die binnenkomen zonder aankondiging, alsof ze even thuiskomen. En dat is het ook. Een tweede thuis Achter de bar staan dezelfde vertrouwde mensen. Er wordt geplaagd en gelachen, vaak zonder woorden begrepen. Aan de wedstrijdtafel zit de vaste bezetting. Alles loopt zoals het hoort, maar vooral zoals we het samen hebben gemaakt. Het is niets groots. Maar het is wel van ons en voor ons. En dan is daar opeens een nationale feestdag. Op maandagmiddag. Ik bleef er langer bij stilstaan dan ik had verwacht. Wat nu? Want op papier is het simpel: nationale feestdag. Alles dicht. Maar zo simpel voelt het niet. Want wat sluit je dan eigenlijk? E

De seizoenswissel. De zon doet iets met mensen. Echt waar. Zodra de eerste stralen zich weer een beetje serieus laten zien, verandert de wereld. Het zonnetje schijnt, de vogeltjes fluiten alsof ze auditie doen voor een ochtendconcert. Ze fluiten alsof ze een punt te maken hebben. En bouwen ondertussen hun nesten, want zij weten: het seizoen is begonnen. De hommels ook. Die vliegen weer rond met dat licht chaotische, maar toch doelgerichte gezoem. Altijd een beetje alsof ze te laat zijn voor een afspraak. En dan denk je ineens: onze boulballen. Want ook die hebben een winter achter de rug. Tijd dus om ze weer zomerklaar te maken. Niet alleen de ballen trouwens. Achter de schermen is er alweer een vrijwilligersploeg bezig geweest. Mensen die ergens tussen werk, afspraken en het gewone leven door tijd vrijmaken om de zaken op orde te brengen. Zoals nu onder andere de buitenbanen. Nieuwe kunststof stootbanden langs de banen. Bomen die een betere plek krijgen. En natuurlijk het onkruid, dat

Het Voorjaar toernooi. Het was weer zo’n dag waarop je je afvraagt: hoe kan iets met minder toch meer zijn? Het voorjaarstoernooi bood het antwoord. Achttien teams. Dat klinkt als weinig. Dat is ook weinig, laten we daar niet omheen draaien. De zaal oogde iets ruimer, de bar had het rustiger dan anders en toch—en daar komt het wonder—hing er geen spoortje loomheid in de lucht. Integendeel. Alsof iedereen dacht: nu we hier toch zijn, laten we het dan goed doen. Vijf partijen WW-VV, op tijd gespeeld. Ja, dat mag ook weleens hardop gezegd worden. Geen gehannes met klokken, geen zuchtende organisatie, geen spelers die zichtbaar schrokken van het idee dat een partij gewoon op tijd begint en eindigt. Gewoon: spelen. En hoe. Want ondanks de lage bezetting waren de partijen scherp, soms gewaagd, soms zelfs een tikje brutaal. Alsof men elkaar stilzwijgend had toegezegd: we doen niet aan behoudend gedoe vandaag. Wat ook opviel: nieuwe gezichten aan de wedstrijdtafel. Mensen die je normaal gespro

Altijd open. Behalve bijna. In de Boulodrôme is altijd wel iets te doen. Nou ja… bijna altijd dan. Je staat niet voor een gesloten deur. Dat zou te duidelijk zijn. Nee, het is subtieler. Het licht brandt, de baan ligt klaar, maar… - Geen vrijwilliger achter de bar. - Geen begeleiding bij een toernooitje. - Een middag of avond die niet echt van de grond komt. Te weinig vrijwilligers, hoor je dan. Niemand om de bar te doen. Niemand om de boel op touw te zetten of een beetje in goede banen te leiden. En ineens voelt “altijd open” meer als “zoek het samen maar uit”. Veel zieken, ja. Vrijwilligers die al overuren draaien, ja. Die kun je moeilijk blijven aankijken met: komt vast wel goed. Het resultaat? Geen dichte deur, maar wel een halve middag of avond. En dat is misschien nog frustrerender. Je was er toch. Je had er zin in. En nu? Niets is vanzelfsprekend. Zelfs niet dat er iemand achter de bar staat of dat er iemand is die zegt: “jongens, we gaan beginnen”. Blijkbaar draait gezelligheid